الذِّكْر » « 1 » و در حديث دهمِ باب شصت و چهارم كه « بَابُ مَا نَصَّ اللَّهُ - عَزَّ وَ جَلَّ - وَ رَسُولُهُ عَلَى الْأَئِمَّةِ عليهم السلام وَاحِداً بَعدَ وَاحِدٍ » است كه : « قَالَ : الْكِتَابُ [ هُوَ ] الذِّكْرُ وَأَهْلُهُ آلُ مُحمَّدٍ عليهم السلام » . « 2 » يعنى : روايت است از حمزة بن محمّد طَيّار ( به فتح طاء بىنقطه و تشديد ياء دونقطه در پايين ) اين كه او عرض كرد بر امام جعفر صادق عليه السلام بعض خطبه‌هاى پدرش امام محمّد باقر عليه السلام را تا آن كه چون رسيد به موضعى از آن خطبه ، امام گفت او را كه : باز ايست از عرض و ساكت باش از سخنى ديگر . نيز بعد از آن گفت امام جعفر صادق عليه السلام كه : گنجايش ندارد شما را در آنچه فرود مىآيد به شما از كردار و گفتارى كه نمىدانيد حكم آن را ، مگر باز داشتن خود از آن و ايستادن از آن و واگذاشتن نيك و بدِ آن ، سوى امامان راستى تا وادارند شما را در آن ، بر راه راست و بر طرف كنند از شما در آن ، نادانى را و شناسانند به شما در آن ، به كارْ آمدنى را . چه گفته اللَّه تعالى در سورهء نحل كه : « وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ إِلَّا رِجالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ بِالْبَيِّناتِ وَ الزُّبُرِ » : « 3 » و نفرستاديم پيش از تو - اى محمّد - مگر مردانى را كه مىشتابانيديم سوى ايشان احكام شريعت را ؛ به اين معنى كه رخصت نمىداديم ايشان را در پيروى ظن با وجود كمالِ قربِ ظن ايشان به صواب . پس - اى امّت محمّد - سؤال كنيد ائمّهء آل محمّد را ، اگر نمىدانسته باشيد چيزى را كه اختلاف در آن رود ، به استنباط از ضروريّات و محكمات قرآن ، هر چند كه ظن داشته باشيد . توضيحِ اين مىشود در باب بيستمِ « كِتَابُ الْحُجَّة » و مانند اين آيت در سورهء انبيا نيز هست .

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 1 ، ص 210 ، ح 1 . ( 2 ) . الكافي ، ج 1 ، ص 295 ، ح 3 . ( لازم به ذكر است كه در كافى مطبوع به تحقيق مرحوم غفّارى ، تعداد كل احاديثِ باب مذكور هفت حديث مىباشد ، ولى گويا مصنّف رحمه الله احاديث باب بعد از آن را نيز كه « بَابُ الْإِشَارَةِ والنَّصِّ عَلى أَمِيرِالْمُؤْمِنِينَ عليه السلام » مىباشد ، پيوست احاديث آن باب شماره زده است ، و به همين خاطر ، حديث دهمِ باب مذكور ، حديث سومِ بابِ بعد از آن در كافى مطبوع مىباشد . ( 3 ) . نحل ( 16 ) : 43 ؛ انبياء ( 21 ) : 7 .